tavenraat
Rustende jagers in gesprek met passanten
Johannes Tavenraat, collectie D.F. Brune

Maria Johanna Krabbe werd in 1889 geboren in Den Haag. Haar vader, Hugo Krabbe, was een beroemd rechtsgeleerde. Haar moeders kant was artistieker aangelegd, grootvader van moeders kant was de kunstschilder Johannes Tavenraat.

De intellectuele aanleg van de Krabbe kant in combinatie met de artistieke aanleg van de Tavenraat kant geven Maria de mogelijkheden tot haar latere onderzoek naar beelddenkers. Zij neemt gedetailleerd waar en plaatst deze waarnemingen in een ruimer kader.

Maria wordt spraaklerares (de term logopediste bestond nog niet) en start een praktijk in Den Haag. Zij krijgt voornamelijk klantjes met ademhalingsmoeilijkheden (astma). Deze kinderen hebben vaak leerproblemen.

In haar praktijk constateert ze, in de jaren dertig, dat een aantal kinderen op een andere manier met informatie omgaan. Ze communiceren op een andere manier, hun taalvaardigheid en vaardigheden op andere terreinen komt niet overeen. Zij komt tot de ontdekking dat deze kinderen in beelden denken in plaats van in taal.

Dit fenomeen noemt ze beelddenken, ze omschrijft dit als een denken in beelden en gebeurtenissen. Dit integenstelling tot taaldenken, dat een denken in woorden en begrippen is. Deze kinderen waren dus niet dom, lui, of ongeconcentreerd. Integendeel; ze hebben moeite met het opnemen en verwerken van talige informatie. Begin jaren dertig maakt Maria de overstap naar het onderwijs en ontwerpt in 1933 de Compensatie-Correctie methode (“een therapie voor woordblindheid”). Ruim 20 jaar probeert ze ingangen te vinden in het onderwijs; dat lukt jammer genoeg niet goed.

In 1947 schrijft Maria een artikel: “Het denken van het woordblinde type”. In 1951 komt haar boek uit “Beelddenken en Woordblindheid”. Beiden brengen haar veel waardering, maar ook veel kritiek. In 1950 richt zij het Instituut voor het Beelddenken op.

Maria was haar tijd ver vooruit en heeft gelukkig veel van haar ideeën op papier gezet. Hierdoor is veel van haar gedachtegoed bewaard gebleven. Bij haar dood in 1965 laat ze een grote kist documenten na.