Verwarde verhalen

childspeechBeelddenkers hebben een ingewikkelde manier waarop ze hun belevenissen vertellen. Vaak is er geen touw aan vast te knopen…. Het vergt veel tijd en geduld hun verhalen aan te horen en te ontwarren.

Beelddenkers hebben  een beeld van wat ze willen zeggen. Ze zien een idee of oplossing ruimtelijk voor zich. In meer dimensies.

In gedachten kan de beelddenker eromheen lopen, erin gaan zitten, noem maar op. Iedere manier van kijken en iedere dimensie levert een nieuw aspect op dat laat zien waarom het idee zo goed is.

Vertalen van beeld naar woord

Hoe ga je dit overbrengen? Wat zou het makkelijk zijn als het plaatje vanuit je hersens naar een schermpje zouden kunnen worden gestuurd. Jammer genoeg kan dat nog niet. Het plaatje moet naar een maquette of naar een tekening of naar woorden vertaald worden. Zeker als het onderwerp abstract is, geen makkelijke opgave.

Van de hak op de tak

Omdat er aan het beeld geen begin zit, begint de beelddenker maar ergens. Tijdens het kiezen van de woorden schieten plaatjes van relevante aspecten door het hoofd die ook verteld moeten worden. Zinnen worden niet afgemaakt, woorden die niet worden gevonden, het perspectief wordt gewijzigd zonder aankondiging.

De beelddenker ziet zijn beeld duidelijk voor zich en denkt dat hij een prima verhaal heeft. Het publiek haakt af omdat ze de uitleg niet kunnen volgen en de beelddenker blijft verward achter. Voor beide partijen frustratie.

Laat het zien!

Het is van belang dat beelddenkers leren hoe ze een verhaal moeten structureren zodat het wel te volgen is. Laat zien dat er een begin, een midden en een eind zitten aan een boek of film. Dat er een opbouw in zit.

 

Geen touw aan vast te knopen

Geef hieronder je reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *